มันน่าเศร้านะที่เป็นอย่างนี้...

ในขณะที่คนคนหนึ่งใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการใช้นิ้วกดเม้าส์เพื่อ copy แต่อีกคนหนึ่งต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง เป็นวัน เป็นสัปดาห์ เพื่อสร้างสรรค์บทความออกมาสักเรื่อง

การกด ctrl c แล้ว paste มันไม่มีทางเทียบได้เลยกับการที่ใครสักคนต้องเค้นสมองเพื่อกลั่นกรองความคิดแล้วร้อยเรียงให้เป็นเรื่องราว

การกระทำแบบนั้นมันไม่ต่างจากการเป็นหัวขโมยเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังเป็นหัวขโมยที่เลือดเย็นที่สุด เพราะสิ่งที่ได้ไปมันไม่ใช่แค่ตัวหนังสือ แต่เป็นตัวหนังสือที่เต็มไปด้วยความคิด ความฝันของคนอีกคน

copy right? การกระทำแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรือ?

ตอนนี้น้องสาวคนหนึ่ง (ตกลงเราเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายนะ) กำลังเผชิญกับเรื่องบ้าๆแบบนี้อยู่

แม้ว่าเราจะรู้จักกันได้ไม่นาน ...ไม่นานเลยจริงๆ

แต่ในครั้งหนึ่งที่ต้องเจอปัญหาเช่นเดียวกันนี้ ฟิกเรื่องแรกที่แต่งไปปรากฏตัวใน blog ของใครสักคนแถวๆนี้แบบไม่มีแม้แต่เงาของชื่อคนแต่ง ก็ได้คนคนนี้จัดการเรื่องราวให้ แม้ว่ามันจะไม่มีข้อสรุป เพราะว่าท้ายที่สุดก็จับใครไม่ได้

แต่อยากจะบอกด้วยใจจริงว่าเรื่องในตอนนั้น ...แค่คำว่าขอบคุณคงยังน้อยเกินไปสำหรับน้ำใจที่มีให้กัน

พี่เองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ถ้าอยากจะให้พี่ช่วยอะไรก็บอก พี่เต็มใจจะช่วยเสมอ

มันเป็นเรื่องแย่ๆที่เราจะผ่านมันไปได้ พี่เชื่ออย่างนั้น

สุดท้าย คนเลวมันมีอยู่ทุกที่

คุ้นๆไหม ก็เจ้นเคยบอกพี่ตอนนั้น ทั้งๆที่พี่เป็นคนลืมง่ายแต่กลับจำมันได้ขึ้นใจ

พี่แค่หวังว่า เรื่องที่เจ้นแต่งคงจะไม่มีคนเลวคนไหนได้อ่านอีก

...เรื่องแบบนี้มันจะได้ไม่เกิดขึ้น พี่ไม่อยากให้เราต้องต้องรู้สึกแบบนี้อีก